ไม่คิดเล็กคิดน้อย

ช่าง มัน เถอะ!

เรื่องบางเรื่องเล็กเท่ามด แต่เราเอามาทำให้ใหญ่เท่าก๊อดซิลล่าไปซะได้…..
ทุกคนเคยเป็นเช่นนี้ค่ะ ฉันเข้าใจอย่างแรง
ฉันเองก็เคยเป็นแบบนี้ค่ะ เป็นบ่อยซะด้วย
จนวันหนึ่งเริ่มรู้สึกว่าเรื่องเล็กๆ พวกนี้รวมกันมากๆ ก็เป็นเรื่องใหญ่ไปโดยไม่จำเป็น
เหมือนกองทัพมดที่ตอนแรกก็มีอยู่แค่ตัวเดียวจิ๊บจ้อย แต่ไหงกลับเริ่มเพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆ จนกลายเป็นรังมดใหญ่ยั้วเยี้ยไปซะได้ก็ไม่รู้…..

การคิดเล็กคิดน้อยมากๆ นั้น ก็เหมือนเป็นการเก็บฝุ่นชิ้นจิ๋วๆ เข้ามาเรื่อยๆ จนกลายเป็นฝุ่นก้อนใหญ่โดยไม่ตั้งใจ
การเก็บทุกอย่างมาคิดในใจไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นมาค่ะ ฉันพิสูจน์มาแล้ว
จากการที่เป็นคนเก็บทุกอย่างที่เจอมาเข้าหัว เก็บทุกอย่างรอบตัวมาสนใจ
แต่แล้ววันหนึ่ง ฉันก็เริ่มรู้สึกได้ว่า มันไม่ใช่ละ….
ฉันจะมานั่งเก็บเรื่องไม่เป็นเรื่องมาใส่ตัวทำไม เรื่องบางอย่างอีกฝ่ายลืมไปแล้วด้วยซ้ำ แต่เราก็ยังเก็บมาย้ำมาคิดอยู่คนเดียว เสียเวลาเปล่าจริงๆ ค่ะ…..

ตั้งแต่นั้นมา หลังจากเกิดความฉุกใจขึ้นมาได้ในวันหนึ่ง
ฉันจึงลองปรับโหมดความคิดตัวเอง ตัดเรื่องไม่เป็นเรื่องออกดูค่ะ
ง่ายๆ แค่ลองคิดว่า ถ้าไม่คิดไม่สนใจและปล่อยไป
ชี วิ ต เ ร า ก็ ไ ม่ ไ ด้ มี อ ะ ไ ร ม า ก ม า ย นี่ ห น่ า
_______________________________________________

บางทีผ่านไปวันเดียวฉันก็ลืมมันซะแล้ว จะเก็บมาคิดทำไมมากมายจริงไหมคะ???
อย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ค่ะ

พื้นที่ใจมีจำกัด เก็บไว้สำหรับเรื่องที่ดีและทำให้เรามีความสุขได้ดีกว่าค่ะ